หย่งโลผู้ยิ่งใหญ่นั่งอยู่บนบัลลังก์อันยิ่งใหญ่ รายล้อมด้วยข้าราชบริพารร้อยคน เขามีความทุกข์ เพราะคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่เพื่อประเทศชาติได้บ้าง เขาโบกพัดไหมอย่างกระวนกระวาย และดีดเล็บยาวๆ ด้วยความสิ้นหวังจนทนไม่ไหว
“อนิจจา!” ในที่สุดเขาก็ร้องออกมา ความเศร้าโศกเข้าครอบงำความสงบเยือกเย็นตามปกติของเขา “ข้าพเจ้าได้ยกเมืองหลวงอันยิ่งใหญ่จากทางใต้มายังปักกิ่ง และสร้างเมืองที่ยิ่งใหญ่ขึ้นที่นี่ ข้าพเจ้าได้ล้อมเมืองของข้าพเจ้าด้วยกำแพงที่หนาและใหญ่กว่ากำแพงเมืองจีนอันเลื่องชื่อเสียอีก ข้าพเจ้าได้สร้างวัดและวังมากมายในเมืองนี้ ข้าพเจ้าได้ให้นักปราชญ์และนักวิชาการรวบรวมหนังสือแห่งปัญญาอันยิ่งใหญ่ ประกอบด้วย 23,000 เล่ม ซึ่งเป็นคลังความรู้ที่ใหญ่ที่สุดและน่าอัศจรรย์ที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยรวบรวมมา ข้าพเจ้าได้สร้างหอสังเกตการณ์ สะพาน และอนุสาวรีย์ขนาดมหึมา และบัดนี้ อนิจจา! เมื่อข้าพเจ้าใกล้จะสิ้นวาระในฐานะผู้ปกครองอาณาจักรกลางแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ข้าพเจ้าจะทำเพื่อประชาชนของข้าพเจ้าได้อีกแล้ว ดีกว่าที่ข้าพเจ้าจะหลับตาที่เหนื่อยล้าของข้าพเจ้าไปตลอดกาลและขึ้นไปบนที่สูงเพื่อเป็นแขกของมังกร ดีกว่าที่จะมีชีวิตอยู่อย่างเกียจคร้าน ให้ลูกหลานของข้าพเจ้าได้เห็นตัวอย่างของความไร้ประโยชน์และความเกียจคร้าน”
“แต่ฝ่าบาท” หมิงหลิน ข้าราชบริพารผู้ภักดีที่สุดคนหนึ่งของหย่งหลัว เริ่มกล่าวพลางคุกเข่าลงและเอาศีรษะกระแทกพื้นสามครั้ง “หากฝ่าบาททรงกรุณาฟังคำวิงวอนของข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยเหล่านี้ ข้าขอเสนอของกำนัลอันยิ่งใหญ่ที่จะทำให้ประชาชนชาวปักกิ่งจำนวนมาก ซึ่งเป็นลูกหลานของฝ่าบาท ลุกขึ้นมาอวยพรฝ่าบาททั้งในปัจจุบันและในอนาคต”
"เพียงบอกข้าถึงของขวัญเช่นนั้น ข้าจะไม่เพียงแต่มอบให้แก่เมืองหลวงเท่านั้น แต่เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณต่อคำแนะนำอันชาญฉลาดของท่าน ข้าจะมอบขนนกยูงหลวงให้แก่ท่านด้วย"
“ไม่ใช่เพราะคุณธรรมเล็กน้อยของข้าพเจ้าหรอกนะคะ” ข้าราชการผู้ดีใจตอบ “ที่ข้าพเจ้าได้สวมขนนกในขณะที่ผู้อื่นที่ฉลาดกว่ามากกลับไม่ได้รับ แต่หากเป็นที่พอพระทัยของฝ่าบาท โปรดระลึกไว้ว่าในเขตทางเหนือของเมืองได้มีการสร้างหอระฆังขึ้นซึ่งยังคงว่างเปล่าอยู่ ประชาชนในเมืองต้องการระฆังขนาดใหญ่เพื่อตีบอกเวลาในแต่ละวัน เพื่อกระตุ้นให้พวกเขาทำงานและไม่เกียจคร้าน นาฬิกาน้ำได้บอกเวลาไปแล้ว แต่ไม่มีระฆังที่จะประกาศให้ประชาชนทราบ”
“ข้อเสนอที่ดีจริง ๆ” จักรพรรดิกล่าวตอบพลางยิ้ม “แต่ใครในพวกเราจะมีฝีมือด้านการหล่อระฆังมากพอที่จะทำภารกิจที่ท่านเสนอมาได้เล่า? ข้าได้ยินมาว่าการหล่อระฆังที่คู่ควรกับเมืองหลวงของเรานั้น ต้องอาศัยอัจฉริยภาพของกวีและความชำนาญของนักดาราศาสตร์”
"จริงอยู่ ท่านผู้ทรงอำนาจสูงสุด แต่ขออนุญาตกล่าวว่า กวนอู ผู้ซึ่งหล่อหลอมปืนใหญ่หลวงได้อย่างชำนาญนั้น ยังสามารถหล่อระฆังยักษ์ได้อีกด้วย เขาเพียงผู้เดียวในบรรดาพสกนิกรของท่านที่คู่ควรกับภารกิจนี้ เพราะเขาเพียงผู้เดียวที่สามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ"
ข้าราชการผู้เสนอชื่อกวนอูต่อจักรพรรดิมีจุดประสงค์สองประการ ประการแรกคือเพื่อบรรเทาความโศกเศร้าของหย่งหลัว ผู้ซึ่งโศกเศร้าเพราะไม่มีอะไรให้ทำเพื่อประชาชนอีกแล้ว และประการที่สองคือเพื่อยกย่องกวนอูให้มีฐานะสูงส่ง เพราะลูกสาวคนเดียวของกวนอูได้หมั้นหมายกับลูกชายคนเดียวของหมิงหลินมาหลายปีแล้ว และจะเป็นโชคดีอย่างยิ่งสำหรับหมิงหลินหากบิดาของลูกสะใภ้ได้รับความโปรดปรานโดยตรงจากจักรพรรดิ
"เชื่อเถอะว่ากวนอูจะทำงานนี้ได้ดีกว่าใครๆ ในอาณาจักรของคุณ" หมิงหลินกล่าวต่อพลางโค้งคำนับสามครั้งอีกครั้ง
"ฉะนั้นจงเรียกกวนหยูมาเข้าพบข้าโดยทันที เพื่อที่ข้าจะได้ปรึกษาหารือกับเขาเกี่ยวกับเรื่องสำคัญนี้"
หมิงหลินลุกขึ้นด้วยความยินดีอย่างยิ่งและถอยห่างจากบัลลังก์ทองคำ เพราะคงไม่เหมาะสมอย่างยิ่งที่เขาจะหันหลังให้พระโอรสแห่งสวรรค์
แต่กวนอูเริ่มทำการหล่อระฆังขนาดใหญ่ด้วยความหวาดกลัวไม่น้อยเลยทีเดียว
“ช่างไม้จะทำรองเท้าได้หรือ?” เขาประท้วงเมื่อหมิงหลินนำสารจากจักรพรรดิมาบอกเขา
“ใช่” อีกฝ่ายตอบอย่างรวดเร็ว “ถ้ามันเหมือนกับที่คนแคระบนเกาะสวมใส่ และทำจากไม้ ระฆังและปืนใหญ่ก็หล่อจากวัสดุที่คล้ายกัน คุณน่าจะปรับตัวเข้ากับงานใหม่นี้ได้ไม่ยาก”
เมื่อลูกสาวของกวนอูรู้ว่าพ่อกำลังจะทำอะไร เธอก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก
“โอ้ ท่านพ่อผู้ทรงเกียรติ” นางร่ำไห้ “โปรดคิดให้ดีก่อนที่จะให้คำสัญญาเช่นนี้ ในฐานะช่างทำปืนใหญ่ ท่านอาจประสบความสำเร็จ แต่ใครจะไปรู้เกี่ยวกับภารกิจอื่นได้? และหากท่านล้มเหลว ความพิโรธของมหาเทพจะลงมาลงโทษท่านอย่างหนัก”
“ฟังลูกสาวก่อน” แม่ผู้ทะเยอทะยานขัดจังหวะ “ลูกรู้เรื่องความสำเร็จและความล้มเหลวอะไรบ้าง? ควรจะสนใจเรื่องทำอาหารและเสื้อผ้าเด็กดีกว่า เพราะอีกไม่นานลูกก็จะแต่งงานแล้ว ส่วนพ่อของลูกนั้น ปล่อยให้เขาจัดการธุระของตัวเองเถอะ มันไม่เหมาะสมที่ลูกสาวจะไปยุ่งเรื่องของพ่อ”
และแล้วโคไอผู้น่าสงสาร—เพราะนั่นคือชื่อของหญิงสาว—ก็เงียบไป และกลับไปทำงานประดิษฐ์ของเธอต่อพร้อมกับน้ำตาหยดใหญ่ที่ไหลลงมาบนแก้มอันงดงามของเธอ เพราะเธอรักพ่อของเธอมาก และมีความหวาดกลัวแปลกๆ เกิดขึ้นในใจเมื่อคิดถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับพ่อของเธอ
ในขณะเดียวกัน กวนอูถูกเรียกตัวไปยังพระราชวังต้องห้าม ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางกรุงปักกิ่งและเป็นที่ตั้งของพระราชวังหลวง ที่นั่นเขาได้รับคำสั่งจากโอรสแห่งสวรรค์
“และจำไว้ด้วย” หยุงโลกล่าวสรุป “ระฆังนี้ต้องใหญ่โตมากจนเสียงของมันดังก้องไปไกลถึงสามสิบสามไมล์ในทุกทิศทาง เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ คุณควรเติมทองคำและทองเหลืองในสัดส่วนที่เหมาะสม เพราะพวกมันจะให้ความลึกและความแข็งแกร่งแก่ทุกสิ่งที่ผสมปนเปกัน นอกจากนี้ เพื่อไม่ให้ระฆังยักษ์นี้ขาดความไพเราะ คุณต้องเติมเงินในสัดส่วนที่เหมาะสม และต้องสลักคำกล่าวของปราชญ์ไว้ที่ด้านข้างของมันด้วย”
เมื่อกวนอูได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์จากจักรพรรดิแล้ว เขาก็ออกตระเวนหาหนังสือโบราณเกี่ยวกับวิธีการหล่อระฆังที่ดีที่สุดตามแผงหนังสือต่างๆ ในเมือง นอกจากนี้เขายังเสนอค่าจ้างอย่างงามให้กับทุกคนที่มีประสบการณ์ในงานใหญ่ที่เขากำลังเตรียมการอยู่ ไม่นานโรงหล่อขนาดใหญ่ของเขาก็เต็มไปด้วยคนงาน ไฟขนาดใหญ่ลุกโชน กองทองคำ เงิน และโลหะอื่นๆ กองอยู่กระจัดกระจาย รอการชั่งน้ำหนัก
ทุกครั้งที่กวนอูออกไปร้านน้ำชาสาธารณะ เพื่อนๆ ของเขาก็จะรุมถามเขาเกี่ยวกับระฆังใหญ่
"มันจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในโลกหรือไม่?"
เขาจะตอบว่า "โอ้ ไม่จำเป็นหรอก แต่ต้องเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุด เพราะพวกเราชาวจีนไม่ได้มุ่งหวังขนาด แต่มุ่งหวังความบริสุทธิ์ ไม่ได้มุ่งหวังความยิ่งใหญ่ แต่มุ่งหวังคุณธรรม"
"จะเสร็จเมื่อไหร่?"
"มีแต่เทพเจ้าเท่านั้นที่จะบอกได้ เพราะผมมีประสบการณ์น้อย และบางทีผมอาจจะผสมโลหะไม่ถูกวิธีก็ได้"
ทุกๆ สองสามวัน พระโอรสแห่งสวรรค์จะทรงส่งทูตหลวงมาสอบถามคำถามทำนองเดียวกัน เพราะพระมหากษัตริย์ย่อมทรงอยากรู้อยากเห็นไม่น้อยไปกว่าพสกนิกร แต่กวนอูจะทรงตอบอย่างถ่อมตนเสมอว่าพระองค์ไม่แน่ใจ และยังไม่แน่ใจว่าระฆังจะพร้อมเมื่อไหร่
ในที่สุด หลังจากปรึกษาโหรแล้ว กวนอูก็ได้กำหนดวันหล่อระฆัง และแล้วก็มีข้าราชบริพารอีกคนหนึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอันงดงามมาบอกว่า ในเวลาที่เหมาะสม มหาบุรุษจะเสด็จมายังวัดของกวนอูเป็นครั้งแรก เพื่อทอดพระเนตรการหล่อระฆังที่พระองค์ทรงสั่งทำสำหรับประชาชนของพระองค์ เมื่อได้ยินเช่นนั้น กวนอูก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง เพราะเขารู้สึกว่าถึงแม้จะศึกษามามากเพียงใด แม้จะได้รับคำแนะนำจากผู้หวังดีมากมายเพียงใด ก็ยังมีบางอย่างขาดหายไปในส่วนผสมของโลหะที่กำลังเดือดซึ่งจะถูกเทลงในแม่พิมพ์ขนาดใหญ่ในไม่ช้า กล่าวโดยสรุป กวนอูกำลังจะค้นพบความจริงที่สำคัญที่โลกอันยิ่งใหญ่นี้ได้เรียนรู้มานับพันปีแล้ว นั่นคือ การอ่านและการขอคำแนะนำเพียงอย่างเดียวไม่สามารถสร้างทักษะได้ ทักษะที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อผ่านประสบการณ์และการฝึกฝนมาหลายปีเท่านั้น ด้วยความสิ้นหวัง เขาจึงส่งคนรับใช้พร้อมเงินไปที่วัด เพื่ออธิษฐานขอพรจากเทพเจ้าให้ประสบความสำเร็จในกิจการของเขา แท้จริงแล้ว ความสิ้นหวังและการอธิษฐานนั้นคล้องจองกันในทุกภาษา
โคไอ ลูกสาวของเขา ก็หวาดกลัวเช่นกันเมื่อเห็นรอยคล้ำบนหน้าผากของพ่อ เพราะอย่างที่คุณจำได้ เธอเป็นคนที่พยายามห้ามไม่ให้เขารับงานจากจักรพรรดิ เธอจึงไปที่วัดพร้อมกับคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์คนหนึ่ง และอธิษฐานต่อสวรรค์
วันสำคัญมาถึงแล้ว จักรพรรดิและข้าราชบริพารมารวมตัวกัน จักรพรรดิประทับบนแท่นที่สร้างขึ้นสำหรับโอกาสนี้โดยเฉพาะ ข้าราชบริพารสามคนโบกพัดที่วาดลวดลายอย่างสวยงามอยู่รอบพระเศียรของพระองค์ เพราะห้องนั้นร้อนมาก และมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่กำลังละลายอยู่ในชามทองเหลืองแกะสลัก เพื่อลดความร้อนของอากาศก่อนที่จะพัดไปยังพระเศียรของพระโอรสแห่งสวรรค์
ภรรยาและลูกสาวของกวนอูยืนอยู่มุมห้องด้านหลัง มองไปยังหม้อหลอมเหลวด้วยความกังวลใจ เพราะพวกเธอรู้ดีว่าตำแหน่งและอำนาจในอนาคตของกวนอูขึ้นอยู่กับความสำเร็จของภารกิจนี้ รอบๆ ผนังห้องมีเพื่อนๆ ของกวนอูยืนอยู่ และที่หน้าต่างมีกลุ่มคนรับใช้ที่ตื่นเต้นแหงนหน้าพยายามมองดูพระราชา และครั้งนี้พวกเขากลัวที่จะพูดคุยกัน กวนอูเองก็รีบร้อนไปมา บางครั้งก็ออกคำสั่งสุดท้าย บางครั้งก็จ้องมองแม่พิมพ์เปล่าด้วยความกังวลใจ และบางครั้งก็เหลือบมองไปยังบัลลังก์เพื่อดูว่าพระราชาทรงแสดงอาการไม่พอใจหรือไม่
ในที่สุดทุกอย่างก็พร้อม ทุกคนต่างรอคอยสัญญาณจากยุงโลอย่างใจจดใจจ่อ ซึ่งจะเป็นสัญญาณเริ่มต้นการไหลของโลหะ เพียงแค่ก้มศีรษะลงเล็กน้อย หรือยกนิ้วขึ้น! ของเหลวที่เรืองแสงส่งเสียงฟู่ด้วยความยินดีที่ได้หลุดพ้นจากที่กักขังแม้เพียงชั่วขณะ ก็ไหลไปข้างหน้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามช่องทางที่นำไปสู่บ่อดินขนาดใหญ่
ช่างทำระฆังเอามือปิดตาด้วยพัด ไม่กล้าสบตากับสายน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก ความหวังทั้งหมดของเขาจะพังทลายลงเพราะโลหะผสมกันไม่เข้ากันและแข็งตัวอย่างที่ควรจะเป็นหรือเปล่า? เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเงยหน้ามองสิ่งที่เขาได้สร้างขึ้นมา ในที่สุดก็มีบางอย่างผิดพลาด เขารู้ได้ในพริบตาว่าโชคร้ายได้มาเยือนเขาแล้ว
ใช่แล้ว! แน่นอนว่าเมื่อในที่สุดโครงสร้างดินเหนียวถูกทำลายลง แม้แต่เด็กเล็กที่สุดก็ยังเห็นว่าระฆังยักษ์นั้น แทนที่จะเป็นสิ่งสวยงาม กลับกลายเป็นเพียงก้อนโลหะที่ดูไม่เข้ากัน
“อนิจจา!” หย่งหลัวกล่าว “นี่คือความล้มเหลวครั้งใหญ่ แต่แม้ในความผิดหวังนี้ ข้าก็เห็นบทเรียนที่ควรค่าแก่การพิจารณา เพราะดูเถิด! ในธาตุเหล่านั้นคือวัตถุดิบทั้งหมดที่ประกอบขึ้นเป็นประเทศนี้ มีทั้งทองคำ เงิน และโลหะชั้นต่ำ หากรวมกันอย่างถูกวิธี พวกมันจะกลายเป็นระฆังที่งดงามและเสียงใสบริสุทธิ์จนแม้แต่เทพแห่งสวรรค์ตะวันตกก็ยังต้องหยุดมองและฟัง แต่เมื่อแยกจากกัน พวกมันกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัวทั้งต่อสายตาและหู โอ้ ประเทศจีนของข้า! มีสงครามมากมายเกิดขึ้นเป็นระยะๆ ระหว่างภูมิภาคต่างๆ ทำให้ประเทศอ่อนแอและยากจนลง! หากผู้คนทั้งหมด ไม่ว่ามากน้อยเพียงใด ทองคำ เงิน และโลหะชั้นต่ำ รวมกันเป็นหนึ่งเดียว แผ่นดินนี้ก็จะคู่ควรกับชื่อว่าอาณาจักรกลางอย่างแท้จริง!”
เหล่าข้าราชบริพารต่างปรบมือให้กับสุนทรพจน์ของหย่งหลัวผู้ยิ่งใหญ่ แต่กวนอูยังคงนอนอยู่บนพื้นตรงที่เขาทิ้งตัวลงแทบพระบาทของพระมหากษัตริย์ เขายังคงก้มศีรษะและคร่ำครวญพลางร้องออกมาว่า:
"โอ้! ฝ่าบาท! ข้าพเจ้าวิงวอนพระองค์แล้วไม่ให้แต่งตั้งข้าพเจ้า และบัดนี้พระองค์ก็ทรงเห็นแล้วว่าข้าพเจ้าไม่เหมาะสม โปรดปลิดชีพข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าขอร้องพระองค์ เพื่อเป็นการลงโทษความล้มเหลวของข้าพเจ้า"
“ลุกขึ้นเถิด กวนอู” เจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่กล่าว “ข้าคงเป็นอาจารย์ที่ใจแคบหากไม่ให้โอกาสเจ้าได้ลองอีกครั้ง ลุกขึ้นและดูเถิดว่าการโยนเหรียญครั้งต่อไปของเจ้าจะได้รับประโยชน์จากความล้มเหลวนี้”
ดังนั้นกวนอูจึงลุกขึ้น เพราะเมื่อพระราชาตรัส ทุกคนต้องฟัง วันรุ่งขึ้นเขาก็เริ่มงานอีกครั้ง แต่หัวใจของเขายังคงหนักอึ้ง เพราะเขาไม่ทราบสาเหตุของความล้มเหลว จึงไม่สามารถแก้ไขความผิดพลาดได้ เขาทำงานหนักทั้งกลางวันและกลางคืนเป็นเวลาหลายเดือน แทบจะไม่พูดคุยกับภรรยาเลย และเมื่อลูกสาวพยายามล่อใจเขาด้วยเมล็ดทานตะวันคั่วเอง เขาก็จะตอบแทนด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ แต่จะไม่หัวเราะหรือล้อเล่นกับเธอเหมือนที่เคยทำมาก่อน ในวันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าของทุกเดือน เขาจะไปที่วัดด้วยตนเองและวิงวอนขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้า ในขณะที่โคไอร่วมสวดภาวนาด้วย จุดธูปและร้องไห้ต่อหน้าเทวรูปที่กำลังยิ้มแย้ม
มหาบุรุษหย่งหลัวประทับบนแท่นในโรงหล่อของกวนอูอีกครั้ง และเหล่าข้าราชบริพารก็รายล้อมอยู่รอบ ๆ แต่คราวนี้ เนื่องจากเป็นฤดูหนาว พวกเขาจึงไม่ได้เล่นกับพัดไหม มหาบุรุษมั่นใจว่าการหล่อครั้งนี้จะประสบความสำเร็จ พระองค์ทรงเมตตาต่อกวนอูในครั้งแรก และในที่สุดพระองค์และเมืองอันยิ่งใหญ่ก็จะได้ประโยชน์จากความเมตตานั้น
เขาให้สัญญาณอีกครั้ง ทุกคนต่างชะเง้อคอมองดูโลหะที่ไหลออกมาอีกครั้ง แต่แล้ว! เมื่อถอดฝาครอบออก ก็พบว่าระฆังใหม่นั้นไม่ได้ดีไปกว่าระฆังแรกเลย ที่จริงแล้วมันล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง แตกหักและน่าเกลียด เพราะทองคำ เงิน และธาตุอื่นๆ ต่างไม่ยอมผสมผสานกันเป็นเนื้อเดียวอีกครั้ง
ด้วยเสียงร้องอันแสนเศร้าที่สะเทือนใจของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ทุกคน กวนหยูผู้โชคร้ายก็ล้มลงกับพื้น คราวนี้เขาไม่ได้ก้มคำนับเจ้านายของเขา เพราะเมื่อเห็นกองโลหะไร้ประโยชน์ที่น่าเวทนา ความกล้าหาญของเขาก็หายไป และเขาก็เป็นลม เมื่อในที่สุดเขาก็ฟื้นคืนสติ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าบูดบึ้งของหย่งโล จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงอันดุดันของโอรสแห่งสวรรค์ ราวกับอยู่ในความฝัน:
“กวนอูผู้โชคร้าย เป็นไปได้หรือที่เจ้า ผู้ซึ่งข้าได้ให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอด จะทรยศความไว้วางใจถึงสองครั้ง? ครั้งแรก ข้ารู้สึกเสียใจแทนเจ้าและเต็มใจที่จะลืม แต่บัดนี้ความเสียใจนั้นได้กลายเป็นความโกรธ—ใช่แล้ว ความโกรธของสวรรค์เองได้ตกอยู่กับเจ้าแล้ว บัดนี้ ข้าขอให้เจ้าจดจำคำพูดของข้าไว้ให้ดี เจ้าจะมีโอกาสครั้งที่สามในการโยนระฆัง แต่หากในครั้งที่สามนี้เจ้าล้มเหลว—แล้วตามคำสั่งของดินสอสีแดงเพลิง ทั้งเจ้าและหมิงหลิน ผู้ที่แนะนำเจ้า จะต้องรับโทษ”
หลังจากที่จักรพรรดิเสด็จสวรรค์ไปแล้วเป็นเวลานาน กวนอูนอนอยู่บนพื้นท่ามกลางข้าราชบริพาร แต่ผู้ที่พยายามช่วยชีวิตเขามากที่สุดก็คือลูกสาวผู้ซื่อสัตย์ของเขา เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มที่เขาอยู่ในภาวะวิกฤตระหว่างความเป็นและความตาย แล้วในที่สุดก็มีสัญญาณที่ดีขึ้น เขากลับมามีสุขภาพแข็งแรงอีกครั้ง และเริ่มเตรียมตัวสำหรับภารกิจต่างๆ อีกครั้ง
แต่ตลอดเวลาที่เขาทำงาน หัวใจของเขากลับหนักอึ้ง เพราะเขารู้สึกว่าอีกไม่นานเขาจะต้องเดินทางเข้าไปในป่ามืด ดินแดนแห่งบ่อน้ำสีเหลืองอันยิ่งใหญ่ สถานที่ที่ไม่มีผู้แสวงบุญคนใดเคยกลับมา โคไอเองก็รู้สึกมากกว่าที่เคยว่าพ่อของเธอกำลังเผชิญกับอันตรายร้ายแรง
“วันหนึ่งเธอพูดกับแม่ว่า ‘คงมีอีกาบินผ่านหัวเขาไปแน่ๆ เขาเหมือนสุภาษิตคนตาบอดขี่ม้าตาบอดที่ตกลงไปในคูน้ำลึกตอนเที่ยงคืน โอ้ เขาจะข้ามไปได้อย่างไร’”
ลูกสาวผู้กตัญญูคนนี้เต็มใจทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตคนที่เธอรัก เธอคิดหาแผนการทั้งกลางวันกลางคืน แต่ก็ไร้ผล
ในวันก่อนการคัดเลือกครั้งที่สาม ขณะที่โคไอ้นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองถักเปียผมดำยาวของเธอ จู่ๆ นกตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งก็บินเข้ามาทางหน้าต่างและเกาะอยู่บนศีรษะของเธอ ทันใดนั้นหญิงสาวที่ตกใจก็ราวกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระซิบข้างหูเธอว่า:
"อย่าลังเล คุณต้องไปปรึกษานักมายากลชื่อดังที่กำลังมาเยือนเมืองนี้อยู่ ขายหยกและอัญมณีอื่นๆ ของคุณ เพราะนักปราชญ์ผู้นี้จะไม่ฟังคุณเว้นแต่จะได้รับเงินจำนวนมหาศาล"
ทูตขนนกบินออกจากห้องของเธอไป แต่โคไอได้ยินมากพอที่จะทำให้เธอพอใจ เธอจึงส่งคนรับใช้ที่ไว้ใจได้ไปขายหยกและอัญมณีของเธอ โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ เพื่อบอกเรื่องนี้กับแม่ของเธอ จากนั้น ด้วยเงินจำนวนมากที่เธอมี เธอจึงไปหานักมายากลที่ว่ากันว่าฉลาดกว่าปราชญ์ในเรื่องความรู้เกี่ยวกับชีวิตและความตาย
“บอกข้าเถิด” นางวิงวอน ขณะที่ชายชราเคราขาวเรียกนางเข้าพบ “บอกข้าเถิดว่าข้าจะช่วยพ่อของข้าได้อย่างไร เพราะจักรพรรดิได้สั่งประหารชีวิตพ่อของข้า หากเขาล้มเหลวในการหล่อระฆังเป็นครั้งที่สาม”
หลังจากซักถามนางอย่างไม่หยุดหย่อน โหรก็สวมแว่นตาที่ทำจากกระดองเต่า แล้วค้นหาคำตอบในตำราของเขาอยู่นาน เขายังพิจารณาสัญญาณต่างๆ บนท้องฟ้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยปรึกษาตารางเวทมนตร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุด เขาก็หันไปทางโคไอ ผู้ซึ่งรอคำตอบของเขาด้วยความกระวนกระวายอยู่ตลอดเวลา
"ไม่มีอะไรจะชัดเจนไปกว่าเหตุผลที่พ่อของคุณล้มเหลว เพราะเมื่อคนเราพยายามทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ โชคชะตาก็จะไม่ให้คำตอบอื่นใดแก่เขา ทองคำไม่อาจรวมกับเงินได้ และทองเหลืองไม่อาจรวมกับเหล็กได้ เว้นแต่เลือดของหญิงสาวจะผสมกับโลหะหลอมเหลว แต่หญิงสาวผู้สละชีวิตเพื่อทำให้โลหะหลอมรวมกันนั้นต้องบริสุทธิ์และดีงาม"
โคไอถอนหายใจด้วยความสิ้นหวังเมื่อได้ยินคำตอบของโหร เธอรักโลกและสิ่งสวยงามทั้งหลายในโลก เธอรักนกของเธอ เพื่อนๆ ของเธอ พ่อของเธอ เธอคาดหวังว่าจะได้แต่งงานในเร็ววัน และจะมีลูกๆ ให้ได้รักและทะนุถนอม แต่ตอนนี้ความฝันแห่งความสุขเหล่านั้นต้องถูกลืมเลือนไป ไม่มีหญิงสาวคนใดที่จะสละชีวิตเพื่อกวนอูได้อีกแล้ว โคไอรักพ่อของเธอและต้องเสียสละเพื่อเขา
และแล้ววันแห่งการพิจารณาคดีครั้งที่สามก็มาถึง และครั้งที่สามที่ยุงโลไปประจำการที่โรงงานของกวนหยู ล้อมรอบด้วยข้าราชบริพาร สีหน้าของเขามีความเคร่งขรึมและคาดหวังอย่างยิ่ง สองครั้งแล้วที่เขาให้อภัยลูกน้องของเขาที่ทำผิดพลาด ครั้งนี้เขาไม่มีความคิดเรื่องความเมตตาอีกต่อไป หากระฆังไม่สมบูรณ์แบบทั้งในด้านเสียงและรูปลักษณ์ กวนหยูจะต้องถูกลงโทษอย่างหนักที่สุดเท่าที่จะกระทำได้ แม้กระทั่งความตาย นั่นคือเหตุผลที่สีหน้าของยุงโลมีความเคร่งขรึมและคาดหวังอย่างยิ่ง เพราะเขารักกวนหยูอย่างแท้จริงและไม่ต้องการส่งเขาไปสู่ความตาย
ส่วนกวนอูเองนั้น เขาล้มเลิกความคิดเรื่องความสำเร็จไปนานแล้ว เพราะหลังจากความล้มเหลวครั้งที่สอง ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่จะทำให้เขามั่นใจในความสำเร็จครั้งนี้มากขึ้นเลย เขาจัดการเรื่องธุรกิจต่างๆ เรียบร้อยแล้ว โดยจัดสรรเงินจำนวนมากให้แก่ลูกสาวสุดที่รัก เขาซื้อโลงศพที่จะใช้ฝังศพของตนเองและเก็บไว้ในห้องหลักห้องหนึ่งของบ้าน เขาจ้างนักบวชและนักดนตรีที่จะขับร้องเพลงสวดในงานศพ และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด เขาได้ตกลงกับผู้ที่จะรับผิดชอบในการตัดหัวของเขาว่า ให้เหลือผิวหนังส่วนหนึ่งไว้โดยไม่ตัด เพราะเชื่อว่าจะนำโชคดีมาให้เมื่อเข้าสู่โลกวิญญาณมากกว่าการตัดหัวออกจากร่างกายทั้งหมด
ดังนั้นเราจึงอาจกล่าวได้ว่ากวนอูเตรียมพร้อมที่จะตาย อันที่จริง ในคืนก่อนการประหารครั้งสุดท้าย เขาฝันเห็นตัวเองคุกเข่าต่อหน้าเพชฌฆาตและเตือนเขาอย่าลืมข้อตกลงที่ผูกมัดซึ่งเขาได้ทำไว้
ในบรรดาผู้คนที่อยู่ในโรงหล่อขนาดใหญ่นั้น โคไอผู้ศรัทธาอาจเป็นคนที่ตื่นเต้นน้อยที่สุด เธอแอบย่องไปตามกำแพงจากจุดที่เธอยืนอยู่กับแม่ และไปยืนอยู่ตรงข้ามกับถังขนาดใหญ่ที่ของเหลวหลอมเหลวเดือดปุดๆ รอสัญญาณที่จะปล่อยมันออกมา โคไอมองไปยังจักรพรรดิอย่างตั้งใจ รอสัญญาณที่คุ้นเคย เมื่อในที่สุดเธอเห็นพระเศียรของพระองค์เคลื่อนไปข้างหน้า เธอก็กระโดดอย่างบ้าคลั่งลงไปในของเหลวที่กำลังเดือดพล่าน พร้อมกับร้องออกมาด้วยเสียงที่ใสและไพเราะว่า:
"เพื่อท่าน พ่อที่รัก! นี่คือหนทางเดียว!"
โลหะสีขาวหลอมเหลวโอบกอดหญิงสาวแสนสวยไว้ในอ้อมกอดอันเร่าร้อน รับเธอไว้ และกลืนกินเธอเข้าไปจนหมดสิ้น ราวกับอยู่ในสุสานแห่งไฟเหลว
แล้วกวนอูล่ะ—กวนอูผู้เป็นพ่อที่คลุ้มคลั่ง? ด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดขีดเมื่อเห็นคนที่เขารักสละชีวิตเพื่อช่วยชีวิตเขา เขาจึงรีบพุ่งเข้าไปรั้งเธอไว้ไม่ให้ตายอย่างน่าสยดสยอง แต่ทำได้เพียงคว้าเอาเพียงรองเท้าประดับอัญมณีเล็กๆ ข้างหนึ่งของเธอไว้ได้ก่อนที่เธอจะลับสายตาไปตลอดกาล—รองเท้าไหมที่งดงามนั้นจะเป็นเครื่องเตือนใจเขาถึงการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของเธอเสมอ ด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดขีด ขณะที่เขากอดของที่ระลึกเล็กๆ อันน่าเวทนานี้ไว้แนบอก เขาอยากจะกระโดดตามเธอไปสู่ความตายด้วยซ้ำ หากเหล่าข้าราชบริพารไม่ได้ห้ามเขาไว้ จนกระทั่งจักรพรรดิทรงส่งสัญญาณอีกครั้งและของเหลวได้ถูกเทลงในแบบหล่อ เมื่อดวงตาที่เศร้าสร้อยของทุกคนที่อยู่ในที่นั้นจ้องมองไปยังแม่น้ำโลหะหลอมเหลวที่ไหลลงสู่ก้นแม่น้ำ พวกเขาไม่เห็นร่องรอยใดๆ ของโคไอผู้จากไปเลย
นี่แหละลูกๆ ของข้า นี่คือตำนานเก่าแก่ของระฆังใหญ่แห่งปักกิ่ง เรื่องราวที่ถูกเล่าขานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นล้านครั้งโดยกวี นักเล่าเรื่อง และเหล่ามารดาผู้ศรัทธา เพราะพวกเจ้าต้องรู้ว่า ในการหล่อครั้งที่สามนี้ เมื่อแม่พิมพ์ดินถูกถอดออก ระฆังที่งดงามที่สุดเท่าที่ดวงตาเคยเห็นก็ปรากฏขึ้น และเมื่อมันถูกยกขึ้นไปบนหอระฆัง ก็เกิดความยินดีปรีดาอย่างยิ่งใหญ่ในหมู่ประชาชน เงิน ทอง เหล็ก และทองเหลือง ผสานรวมกันอย่างสมบูรณ์แบบด้วยโลหิตของหญิงพรหมจารี และเสียงอันไพเราะของระฆังมหึมาดังก้องไปทั่วเมืองใหญ่ เสียงเพลงที่ลึกล้ำและไพเราะกว่าระฆังใดๆ ในอาณาจักรกลาง หรือแม้แต่ในโลกทั้งใบ และที่น่าแปลกใจก็คือ แม้กระทั่งทุกวันนี้ ระฆังมหึมาเสียงทุ้มลึกนั้นก็ดูเหมือนจะร้องเรียกชื่อของหญิงสาวผู้เสียสละชีวิตตนเองว่า "โคไอ! โคไอ! โคไอ!" เพื่อให้ผู้คนทั้งหลายได้จดจำคุณงามความดีของนางเมื่อหมื่นปีก่อน และท่ามกลางเสียงดนตรีอันไพเราะ มักจะมีเสียงกระซิบเศร้าๆ ดังแว่วมา ซึ่งได้ยินเฉพาะผู้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เท่านั้น ว่า "เซี่ย! เซี่ย"—คำภาษาจีนที่แปลว่ารองเท้าแตะ "อนิจจา!" ทุกคนที่ได้ยินต่างพูดพร้อมกัน "โคไอร้องไห้เพราะรองเท้าแตะ น่าสงสารโคไอตัวน้อย!"
และบัดนี้ ลูกๆ ที่รัก เรื่องราวนี้ใกล้จะจบลงแล้ว แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่พวกเจ้าต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ ตามพระราชดำรัสของจักรพรรดิ หน้าของระฆังใหญ่ถูกสลักด้วยคำคมอันล้ำค่าจากวรรณคดีคลาสสิก เพื่อที่แม้ในยามเงียบสงบ ระฆังจะได้สอนบทเรียนแห่งคุณธรรมแก่ประชาชน
“ดูเถิด” หยุงโลกล่าวขณะยืนอยู่ข้างบิดาผู้โศกเศร้า “ในบรรดาตำราแห่งปัญญาอันล้ำค่า คำสอนอันทรงคุณค่าของปราชญ์ผู้ทรงเกียรติทั้งหลาย ไม่มีสิ่งใดที่จะสอนบทเรียนแห่งความรักและความจงรักภักดีต่อบิดาแก่ลูกๆ ของข้าได้หวานชื่นเท่ากับการกระทำครั้งสุดท้ายของลูกสาวผู้ภักดีของท่าน แม้ว่านางจะเสียชีวิตเพื่อช่วยชีวิตท่าน การกระทำของนางก็จะยังคงถูกขับขานและสรรเสริญโดยผู้คนของข้าเมื่อท่านจากไปแล้ว ใช่แล้ว แม้กระทั่งเมื่อระฆังเองจะพังทลายลงเป็นซากปรักหักพังก็ตาม”
