“พรุ่งนี้เราจะกินอะไร ฉันไม่รู้เลย!” นางหวางผู้เป็นแม่ม่ายกล่าวกับลูกชายคนโต ขณะที่เขาออกไปหางานในเช้าวันหนึ่ง
“โอ้ เทพเจ้าจะทรงประทานพรให้ ฉันจะหาเงินสักสองสามเหรียญได้จากที่ไหนสักแห่ง” เด็กชายตอบ พยายามพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง แม้ว่าในใจเขาเองก็ไม่รู้เลยว่าจะหันไปทางไหนดี
ฤดูหนาวที่ผ่านมานั้นโหดร้ายมาก: หนาวจัด หิมะหนา และลมแรง บ้านของตระกูลหวังได้รับความเสียหายอย่างหนัก หลังคาพังลงมาเพราะหิมะที่ทับถมอยู่ จากนั้นพายุเฮอริเคนก็พัดกำแพงพังลงมา และหมิงหลี่ ลูกชาย นอนไม่หลับทั้งคืนและต้องเผชิญกับลมหนาวจัดจนเป็นปอดบวม เขาต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วยหลายวัน ต้องเสียเงินเพิ่มไปกับค่ายา เงินเก็บเล็กน้อยของพวกเขาก็หมดไปอย่างรวดเร็ว และที่ร้านที่หมิงหลี่ทำงานอยู่ก็มีคนอื่นมาแทนที่ เมื่อเขาฟื้นจากความเจ็บป่วยในที่สุด เขาก็อ่อนแอเกินกว่าจะทำงานหนักได้ และดูเหมือนว่าจะไม่มีงานให้เขาทำในหมู่บ้านใกล้เคียง คืนแล้วคืนเล่าเขากลับบ้าน พยายามไม่ให้ท้อแท้ แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าโศกอย่างสุดซึ้งในฐานะลูกชายที่ดีที่เห็นแม่ของตนต้องทนทุกข์ทรมานเพราะขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม
“พระเจ้าอวยพรจิตใจอันดีงามของเขา!” หญิงม่ายผู้ยากจนกล่าวหลังจากที่เขาจากไป “ไม่มีแม่คนไหนเคยมีลูกชายที่ดีกว่านี้ ฉันหวังว่าเขาจะพูดถูกที่ว่าเทพเจ้าจะประทานพรให้ ช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาสถานการณ์แย่ลงมาก จนตอนนี้รู้สึกเหมือนท้องของฉันว่างเปล่าเหมือนสมองของคนรวย แม้แต่หนูยังหนีไปจากกระท่อมของเรา และไม่มีอะไรเหลือให้แทบบี้ผู้น่าสงสารเลย ในขณะที่แบล็กฟุตผู้เฒ่าก็ใกล้ตายเพราะอดอาหารแล้ว”
เมื่อหญิงชรากล่าวถึงความทุกข์ของสัตว์เลี้ยงของเธอ คำพูดของเธอก็ได้รับการตอบสนองด้วยเสียงร้องเหมียวที่น่าเวทนาและเสียงเห่าอย่างเศร้าโศกจากมุมห้องที่สัตว์สองตัวที่อดอยากนอนขดตัวอยู่ด้วยกันเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่น
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูบ้านดังลั่น เมื่อหญิงม่ายหวังร้องเรียก “เข้ามา!” เธอก็ประหลาดใจที่เห็นบาทหลวงหัวล้านชราคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู “ขออภัย แต่เราไม่มีอะไรเลย” เธอกล่าวต่อ โดยมั่นใจว่าผู้มาเยือนคงมาเพื่อขออาหาร “เรากินแต่เศษอาหารมาสองสัปดาห์แล้ว—เศษอาหารและเศษเล็กเศษน้อย—และตอนนี้เราก็เหลือเพียงความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เราเคยมีเมื่อตอนที่ปู่ของลูกชายฉันยังมีชีวิตอยู่ แมวของเราเคยอ้วนมากจนปีนหลังคาไม่ได้ ตอนนี้ดูสิ แทบมองไม่เห็นแล้ว มันผอมมาก ขออภัยด้วยที่เราช่วยคุณไม่ได้หรอก ท่านบาทหลวง แต่คุณก็เห็นแล้วใช่ไหมว่ามันเป็นอย่างไร”
“ข้าไม่ได้มาขอทาน” ชายร่างเกลี้ยงเกลาพูดพลางมองนางด้วยความเมตตา “แต่มาเพื่อดูว่าข้าจะช่วยอะไรท่านได้บ้าง เทพเจ้าได้ฟังคำอธิษฐานของบุตรชายผู้ภักดีของท่านมานานแล้ว พวกท่านให้เกียรติเขาเพราะเขาไม่ได้รอจนกว่าท่านจะตายจึงค่อยทำพิธีบูชา พวกท่านเห็นว่าเขารับใช้ท่านอย่างซื่อสัตย์นับตั้งแต่เจ็บป่วย และตอนนี้เมื่อเขาอ่อนแรงและทำงานไม่ได้แล้ว พวกท่านจึงตั้งใจที่จะตอบแทนคุณธรรมของเขา ท่านเองก็เป็นแม่ที่ดีเช่นกัน และท่านจะได้รับของขวัญที่ข้านำมาให้ในตอนนี้”
“ท่านหมายความว่าอย่างไรคะ” นางหวังถามตะกุกตะกัก แทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินบาทหลวงพูดถึงการประทานความเมตตา “ท่านมาที่นี่เพื่อหัวเราะเยาะความโชคร้ายของเราหรือคะ?”
"ไม่เลย ที่นี่ในมือของฉันมีด้วงทองคำตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง ซึ่งคุณจะพบว่ามันมีพลังวิเศษที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คุณเคยฝันถึงเสียอีก ฉันจะมอบสิ่งล้ำค่านี้ให้คุณ เป็นของขวัญจากเทพแห่งความกตัญญู"
“ใช่ มันจะขายได้ราคาดีแน่” อีกคนพึมพำพลางมองดูเครื่องประดับชิ้นนั้นอย่างพิจารณา “และจะทำให้เรามีข้าวฟ่างกินได้หลายวัน ขอบคุณท่านบาทหลวงผู้ใจดีสำหรับความเมตตาของท่าน”
"แต่คุณห้ามขายด้วงทองคำตัวนี้เด็ดขาด เพราะมันมีพลังที่จะเติมเต็มท้องของคุณไปตลอดชีวิต"
หญิงม่ายจ้องมองคำพูดที่น่าประหลาดใจของบาทหลวงด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง
"ใช่แล้ว คุณอย่าได้สงสัยในตัวฉัน แต่จงฟังสิ่งที่ฉันจะบอกอย่างตั้งใจ เมื่อใดก็ตามที่คุณอยากทานอาหาร คุณเพียงแค่เอาเครื่องประดับชิ้นนี้ใส่ลงในกาต้มน้ำเดือด แล้วพูดชื่ออาหารที่คุณอยากทานซ้ำไปซ้ำมา ภายในสามนาทีก็เปิดฝา แล้วอาหารเย็นของคุณก็จะพร้อมเสิร์ฟ ร้อนๆ และสุกกำลังดียิ่งกว่าอาหารที่คุณเคยทานมาเสียอีก"
"ฉันขอลองตอนนี้ได้ไหมคะ" เธอถามอย่างกระตือรือร้น
"ทันทีที่ฉันจากไป"
เมื่อปิดประตูแล้ว หญิงชราก็รีบก่อไฟ ต้มน้ำ แล้วหย่อนด้วงทองลงไปพลางพร่ำพูดคำเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า:
"เกี๊ยว เกี๊ยว มาหาฉันสิ"
ฉันผอมมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว
เกี๊ยว เกี๊ยว ร้อนๆ เลย
เกี๊ยว เกี๊ยว ใส่หม้อให้เต็มเลย"
สามนาทีนั้นจะไม่ผ่านไปเสียทีหรือ? บาทหลวงพูดความจริงหรือเปล่า? หัวแก่ๆ ของเธอแทบจะระเบิดด้วยความตื่นเต้นเมื่อไอน้ำพวยพุ่งขึ้นมาจากกาต้มน้ำ ฝาถูกเปิดออก! เธอรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว สิ่งมหัศจรรย์! ตรงหน้าดวงตาที่ไม่อยากเชื่อของเธอคือหม้อที่เต็มไปด้วยเกี๊ยวหมู เต้นระบำอยู่ในน้ำเดือด เกี๊ยวที่อร่อยที่สุดเท่าที่เธอเคยลิ้มลองมา เธอทานไปเรื่อยๆ จนท้องอิ่มจนไม่มีที่ว่างเหลือ แล้วเธอก็กินแมวและหมาจนอิ่มแทบจะระเบิด
“ในที่สุดโชคดีก็มาถึงแล้ว” แบล็กฟุต สุนัขกระซิบกับไวท์เฮด แมว ขณะที่พวกมันนอนอาบแดดอยู่ข้างนอก “ฉันเกรงว่าฉันคงทนไม่ไหวอีกสัปดาห์โดยไม่วิ่งหนีออกไปหาอาหาร ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถามเทพเจ้าก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
นางหวังแทบจะเต้นรำด้วยความดีใจเมื่อนึกถึงการกลับมาของลูกชายและวิธีการที่จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับเขา
"เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เขาจะต้องประหลาดใจกับโชคลาภของเราแน่ๆ และทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความดีของเขาที่มีต่อแม่เฒ่าของเขา"
เมื่อหมิงหลี่มาถึง ใบหน้าของเขามีสีหน้าเศร้าหมอง หญิงม่ายก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าความผิดหวังปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา
“มาเร็ว มาเร็ว เจ้าหนุ่ม!” นางร้องอย่างร่าเริง “ล้างหน้าล้างตาแล้วยิ้มเถอะ เพราะเทพเจ้าได้เมตตาเรา และในไม่ช้าข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่าความศรัทธาของเจ้าได้รับการตอบแทนอย่างมากมายเพียงใด” กล่าวเช่นนั้น นางก็โยนด้วงทองคำลงในน้ำเดือดแล้วคนไฟให้ลุกโชนขึ้น
หมิงหลี่คิดว่าแม่ของเขาคงเสียสติเพราะขาดอาหาร เขาจึงจ้องมองแม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อะไรก็ดีกว่าความทุกข์ยากนี้ เขาควรขายเสื้อผ้าตัวสุดท้ายเพื่อแลกกับเงินไม่กี่เพนนีแล้วซื้อข้าวฟ่างให้แม่ดีไหม? แบล็กฟุตเลียมือเขาอย่างปลอบโยน ราวกับจะบอกว่า "อย่าเศร้าไปเลย นายท่าน โชคเข้าข้างพวกเราแล้ว" ไวท์เฮดกระโดดขึ้นไปบนม้านั่ง ส่งเสียงครางเหมือนโรงเลื่อย
หมิงหลี่ไม่ต้องรอนานนัก แทบจะในพริบตาเดียวเขาก็ได้ยินเสียงแม่ร้องออกมา
"นั่งลงที่โต๊ะเถอะลูก แล้วกินเกี๊ยวพวกนี้ขณะที่มันยังร้อนระอุอยู่"
เขาได้ยินถูกต้องหรือเปล่า? หูของเขาหลอกเขาหรือ? ไม่เลย บนโต๊ะนั้นมีจานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเกี๊ยวหมูแสนอร่อยที่เขาชอบมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก ยกเว้นแม่ของเขานั่นเอง
“กินไปเถอะ แล้วอย่าถามอะไร” แม่ม่ายหวังแนะนำ “เมื่อเจ้าอิ่มแล้ว ข้าจะบอกทุกอย่างให้เจ้าเอง”
คำแนะนำที่ชาญฉลาด! ไม่นานนัก ตะเกียบของชายหนุ่มก็ส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวดวงเล็กๆ ในบทกวี เขาทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่แม่ผู้ใจดีของเขามองดูเขาด้วยความปิติยินดีที่ได้เห็นเขาอิ่มท้องเสียที แต่ถึงกระนั้นหญิงชราก็แทบรอไม่ไหวให้เขาทานเสร็จ เพราะเธออยากจะบอกความลับอันแสนวิเศษของเธอให้เขาฟังเหลือเกิน
“นี่ลูก!” ในที่สุดเธอก็ร้องออกมา ขณะที่เขาเริ่มหยุดพักระหว่างรับประทานอาหาร “ดูสมบัติของแม่สิ!” แล้วเธอก็ยื่นด้วงทองคำให้เขา
"ก่อนอื่นบอกฉันทีว่าเศรษฐีใจดีคนไหนคอยโปรยเงินให้เราตลอดมา?"
“นั่นแหละที่ฉันพยายามจะบอกคุณ” เธอหัวเราะ “เพราะบ่ายนี้มีนางฟ้ามาที่นี่จริง ๆ แต่เขาแต่งตัวเหมือนบาทหลวงหัวล้าน แมลงปีกแข็งสีทองนั่นคือทั้งหมดที่เขาให้ฉัน แต่มาพร้อมกับความลับที่มีค่าหลายพันเหรียญสำหรับเรา”
เด็กหนุ่มลูบคลำเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ อย่างไม่ใส่ใจ ยังคงไม่แน่ใจในประสาทสัมผัสของตนเอง และรอคอยอย่างใจจดใจจ่อถึงความลับของอาหารเย็นแสนอร่อยของเขา “แต่แม่ครับ เครื่องประดับทองเหลืองชิ้นนี้เกี่ยวอะไรกับเกี๊ยว เกี๊ยวหมูแสนอร่อยพวกนี้ อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมาเลยครับ”
"ของกระจุกกระจิกอะไรกัน! ทองเหลือง! น่าละอายเหลือเกิน เจ้าหนุ่ม! เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ฟังให้ดี แล้วเจ้าจะได้ฟังเรื่องราวที่จะเปิดโลกทัศน์ของเจ้า"
จากนั้นเธอก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง และปิดท้ายด้วยการวางเกี๊ยวที่เหลือทั้งหมดลงบนพื้นให้แบล็กฟุตและไวท์เฮด ซึ่งเป็นสิ่งที่ลูกชายของเธอไม่เคยเห็นเธอทำมาก่อน เพราะพวกเขายากจนข้นแค้นและต้องเก็บเศษอาหารทุกอย่างไว้สำหรับมื้อต่อไป
จากนั้นช่วงเวลาแห่งความสุขสมบูรณ์แบบก็เริ่มต้นขึ้น แม่ ลูกชาย สุนัข และแมว ต่างก็มีความสุขกันถ้วนหน้า อาหารแปลกใหม่นานาชนิดที่พวกเขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อนถูกปรุงขึ้นมาจากหม้อโดยเจ้าด้วงตัวน้อยแสนวิเศษ ซุปรังนก หูฉลาม และอาหารเลิศรสอีกนับร้อยอย่าง พวกเขาได้กินตามใจชอบ และในไม่ช้าหมิงหลี่ก็ฟื้นกำลังวังชา แต่เกรงว่าเขาอาจจะเริ่มขี้เกียจขึ้นบ้าง เพราะไม่จำเป็นต้องทำงานอีกต่อไป ส่วนสัตว์ทั้งสองตัวนั้นก็อ้วนท้วนสมบูรณ์ ขนยาวและเงางาม
แต่แล้ว! ตามสุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า ความหยิ่งผยองนำมาซึ่งความเศร้า ครอบครัวเล็กๆ นี้หยิ่งผยองในความโชคดีของตนมากเสียจนเริ่มเชิญเพื่อนและญาติมารับประทานอาหารเพื่ออวดอาหารมื้ออร่อยของตน วันหนึ่ง นายและนางชูมาจากหมู่บ้านห่างไกล พวกเขาประหลาดใจมากที่ได้เห็นวิถีชีวิตอันหรูหราของตระกูลหวัง พวกเขาคาดหวังว่าจะได้กินอาหารอย่างขอทาน แต่กลับได้กินอาหารอิ่มท้องกลับไป
"นี่คืออาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมา" นายชูกล่าวขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในบ้านเก่าทรุดโทรมของตัวเอง
“ใช่ และฉันรู้ว่ามันมาจากไหน” ภรรยาของเขากล่าว “ฉันเห็นแม่ม่ายหวังหยิบเครื่องประดับทองคำชิ้นเล็กๆ ออกจากหม้อแล้วซ่อนไว้ในตู้ มันต้องเป็นเครื่องรางอะไรสักอย่างแน่ๆ เพราะฉันได้ยินเธอบ่นพึมพำถึงหมูและเกี๊ยวขณะที่เธอกำลังคนไฟอยู่”
"เครื่องรางงั้นเหรอ? ทำไมคนอื่นถึงโชคดีจัง? ดูเหมือนว่าเราคงต้องยากจนไปตลอดกาลสินะ"
"ทำไมไม่ลองยืมเครื่องรางของคุณนายหวังสักสองสามวันไปพลางๆ จนกว่าเราจะหาเนื้อมาประทัดกระดูกไม่ให้แตกได้ล่ะ? ต่างคนต่างได้นี่นา แน่นอนว่าเราจะคืนให้ในที่สุด"
“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาคงเฝ้าดูมันอย่างใกล้ชิด เมื่อไหร่กันที่พวกเขาจะออกจากบ้าน ในเมื่อตอนนี้พวกเขาไม่ต้องทำงานแล้ว? บ้านของพวกเขามีแค่ห้องเดียว และห้องนั้นก็ไม่ใหญ่ไปกว่าห้องของเรา การจะขโมยเครื่องประดับทองคำชิ้นนี้คงเป็นเรื่องยาก การขโมยจากขอทานนั้นยากกว่าการขโมยจากกษัตริย์ด้วยเหตุผลหลายประการ”
“โชคดีจริง ๆ!” นางชูร้องพลางปรบมือ “พวกเขากำลังจะไปงานวัดวันนี้เลย ฉันได้ยินนางหวังบอกลูกชายว่าอย่าลืมว่าต้องพาเธอไปตอนกลางวัน ฉันจะแอบกลับไปเอาเครื่องรางเล็ก ๆ จากกล่องที่เธอซ่อนไว้”
"คุณไม่กลัวพวกแบล็กฟุตเหรอ?"
"พูห์! อ้วนมากจนกลิ้งไปมาไม่ได้เลย ถ้าแม่ม่ายกลับมากะทันหัน ฉันจะบอกเธอว่าฉันมาตามหาปิ่นปักผมอันใหญ่ที่ทำหายตอนกินข้าวเย็น"
"เอาล่ะ ไปเลย แต่แน่นอนว่าเราต้องจำไว้ว่าเรายืมของชิ้นนี้มา ไม่ได้ขโมย เพราะตระกูลหวังเป็นเพื่อนที่ดีของเรามาตลอด และเราเพิ่งทานอาหารเย็นกับพวกเขาไปเมื่อสักครู่ด้วย"
หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้ดำเนินแผนการของเธอได้อย่างแนบเนียนมาก จนกระทั่งภายในหนึ่งชั่วโมงเธอก็กลับถึงบ้านของตัวเองอย่างมีความสุข และอวดเสน่ห์ของนักบวชให้สามีดูโดยไม่มีใครเห็นเธอเข้าไปในบ้านตระกูลหวัง สุนัขไม่ส่งเสียงร้อง และแมวก็แค่กระพริบตาด้วยความประหลาดใจที่เห็นคนแปลกหน้าแล้วก็กลับไปนอนหลับบนพื้นอีกครั้ง
เสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องไห้ดังสนั่น เมื่อหญิงม่ายกลับมาจากงานเทศกาลด้วยความหวังว่าจะได้ทานอาหารเย็นแสนอร่อย แต่กลับพบว่าสมบัติของเธอหายไป กว่าเธอจะเข้าใจความจริงก็ใช้เวลานาน เธอกลับไปที่กล่องเล็กๆ ในตู้ถึงสิบครั้งก่อนที่จะเชื่อว่ามันว่างเปล่า และห้องก็ดูเหมือนถูกพายุพัดกระหน่ำ เพราะสองคนโชคร้ายนั้นใช้เวลาและความระมัดระวังอย่างมากในการค้นหาด้วงที่หายไป
จากนั้นก็มาถึงช่วงเวลาแห่งความอดอยาก ซึ่งยากลำบากยิ่งกว่าช่วงที่ผ่านมาที่ได้กินอิ่มนอนหลับสบาย โอ้ ถ้าพวกเขาไม่เคยชินกับอาหารรสเลิศเหล่านั้นเสียก่อน! การกลับไปกินเศษอาหารนั้นยากลำบากเพียงใด!
แต่หากแม่ม่ายและลูกชายของเธอเสียใจกับการสูญเสียอาหารดีๆ สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวนั้นยิ่งเสียใจกว่า พวกมันตกอยู่ในสภาพขอทานและต้องออกไปตามท้องถนนทุกวันเพื่อหาเศษกระดูกและเศษอาหารที่สุนัขและแมวที่ดีๆ ไม่ยอมกิน
วันหนึ่ง หลังจากที่อดอาหารมาได้ระยะหนึ่ง ไวท์เฮดก็เริ่มกระสับกระส่ายด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก
“เจ้าเป็นอะไรไป?” แบล็กฟุตคำราม “เจ้าเป็นบ้าเพราะหิวหรือว่าไปติดหมัดมาอีกแล้ว?”
"ฉันกำลังคิดทบทวนเรื่องราวของเราอยู่ และตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าอะไรคือต้นเหตุของปัญหาทั้งหมดของเรา"
"จริงหรือ?" แบล็กฟุตเยาะเย้ย
"ใช่แล้ว ข้าทำได้ และเจ้าควรคิดให้ดีก่อนที่จะเยาะเย้ยข้า เพราะข้ากุมอนาคตของเจ้าไว้ในอุ้งเท้าของข้า ดังที่เจ้าจะได้เห็นในไม่ช้า"
"โอ้ คุณไม่จำเป็นต้องโกรธเรื่องไร้สาระหรอก คุณค้นพบอะไรที่น่าทึ่งขนาดนั้นเชียวหรือไง—ว่าหนูทุกตัวมีหางเดียวงั้นเหรอ?"
"ก่อนอื่นเลย คุณยินดีที่จะช่วยผมนำความโชคดีกลับคืนสู่ครอบครัวของเราหรือไม่?"
"แน่นอนสิ อย่าพูดไร้สาระ" สุนัขเห่าพลางกระดิกหางอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงอาหารมื้ออร่อยอีกมื้อ "แน่นอน! แน่นอน! ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่คุณต้องการ ถ้ามันจะทำให้คุณหญิงโชคดีกลับมาอีกครั้ง"
"เอาล่ะ นี่คือแผนการ มีขโมยเข้ามาในบ้าน ขโมยด้วงทองของนายหญิงไป จำอาหารมื้อใหญ่ๆ ของเราที่มาจากหม้อใบนั้นได้ไหม? ทุกวันฉันเห็นนายหญิงหยิบด้วงทองตัวเล็กๆ ออกมาจากกล่องสีดำแล้วใส่ลงไปในหม้อ วันหนึ่งเธอยกมันขึ้นมาให้ฉันดูแล้วพูดว่า 'ดูสิ เจ้าเหมียว นี่แหละคือต้นเหตุแห่งความสุขของเราทั้งหมด เธออยากได้มันบ้างไหม?' จากนั้นเธอก็หัวเราะแล้วใส่กลับเข้าไปในกล่องที่อยู่ในตู้"
แบล็กฟุตถามว่า "จริงเหรอ? ทำไมคุณไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อนหน้านี้ล่ะ?"
“คุณจำวันที่คุณและคุณนายชูมาที่นี่ได้ไหม และคุณนายชูกลับมาในตอนบ่ายหลังจากเจ้านายและนายหญิงไปงานเทศกาลแล้ว? ฉันเห็นแวบหนึ่งว่าเธอเดินไปที่กล่องสีดำนั้นแล้วหยิบด้วงทองออกมา ฉันคิดว่ามันแปลก แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นขโมย อนิจจา! ฉันคิดผิด! เธอเอาด้วงไป และถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนนี้เธอกับสามีกำลังสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่เป็นของเราอยู่”
"เราจะตะปบพวกมัน" แบล็กฟุตคำรามพลางกัดฟันแน่น
อีกคนแนะนำว่า "นั่นไม่ได้ผลหรอก เพราะสุดท้ายพวกเขาก็จะได้เปรียบอยู่ดี สิ่งที่เราต้องการคือด้วงตัวนั้นคืนมา นั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด เราจะปล่อยให้เรื่องการแก้แค้นเป็นเรื่องของมนุษย์ไป มันไม่ใช่เรื่องของเรา"
แบล็กฟุตกล่าวว่า "คุณแนะนำอะไรบ้างล่ะ? ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน"
"ไปบ้านชูแล้วเอาด้วงตัวนั้นกลับมากันเถอะ"
“อนิจจา ฉันไม่ใช่แมว!” แบล็กฟุตคร่ำครวญ “ถ้าเราไปที่นั่น ฉันเข้าไปข้างในไม่ได้หรอก เพราะโจรจะล็อกประตูอย่างแน่นหนาเสมอ ถ้าฉันเป็นเหมือนคุณ ฉันคงปีนกำแพงได้ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันอิจฉาแมว”
ไวท์เฮดกล่าวต่อว่า "เราจะไปด้วยกัน ฉันจะขี่หลังคุณตอนที่เราข้ามแม่น้ำ และคุณจะคอยปกป้องฉันจากสัตว์แปลก ๆ เมื่อเราไปถึงบ้านของตระกูลชู ฉันจะปีนข้ามกำแพงและจัดการเรื่องที่เหลือเอง คุณแค่ต้องรออยู่ข้างนอกเพื่อช่วยฉันพาของรางวัลกลับบ้าน"
วางแผนเสร็จเร็วก็ทำเลยทันที สหายทั้งสามออกเดินทางผจญภัยในคืนนั้น พวกเขาข้ามแม่น้ำตามที่แมวแนะนำ และแบล็กฟุตก็สนุกกับการว่ายน้ำมาก เพราะเขาบอกว่ามันทำให้เขานึกถึงวัยเด็กของเขา ในขณะที่แมวไม่โดนน้ำแม้แต่หยดเดียว พวกเขามาถึงบ้านชูตอนเที่ยงคืน
"รอจนกว่าฉันจะกลับมาเถอะ" ไวท์เฮดกระซิบข้างหูแบล็กฟุตเบาๆ
ด้วยแรงส่งอันทรงพลัง เธอกระโดดขึ้นไปถึงยอดกำแพงดิน แล้วกระโดดลงมายังลานด้านใน ขณะที่เธอกำลังพักอยู่ในเงามืด พยายามคิดว่าจะทำงานของเธออย่างไรต่อไป เสียงกรอบแกรบเบาๆ ก็ดึงดูดความสนใจของเธอ และป๊อป! กระโดดครั้งใหญ่ ยืดกรงเล็บออกครั้งเดียว เธอก็จับหนูตัวหนึ่งได้ มันเพิ่งออกมาจากรูเพื่อดื่มน้ำและเดินเล่นยามดึก
ไวท์เฮดหิวมากจนแทบจะจัดการเหยื่ออันน่ากินนี้ได้อย่างง่ายดาย หากหนูตัวนั้นไม่เปิดปากและเริ่มพูดด้วยสำเนียงแมวที่น่าประหลาดใจ
"ใจเย็นก่อน เจ้าแมวน้อย อย่าใช้ฟันแหลมคมของเจ้าเร็วนักสิ! ระวังเล็บของเจ้าด้วย! เจ้าไม่รู้หรือว่าตอนนี้เป็นธรรมเนียมที่จะต้องตัดสินนักโทษด้วยเกียรติ? ข้าสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหน"
"พูห์! หนูจะมีเกียรติอะไรได้?"
“ฉันยอมรับว่าพวกเราส่วนใหญ่ไม่มีอะไรมาก แต่ครอบครัวของฉันเติบโตมาภายใต้การดูแลของขงจื๊อ และที่นั่นเราได้เรียนรู้ภูมิปัญญามากมายจนเราเป็นข้อยกเว้น หากท่านเห็นใจฉัน ฉันจะเชื่อฟังท่านไปตลอดชีวิต ที่จริงแล้ว ฉันจะเป็นทาสผู้ต่ำต้อยของท่าน” จากนั้น ด้วยการกระตุกอย่างรวดเร็ว ฉันก็หลุดพ้น “ดูสิ ตอนนี้ฉันเป็นอิสระแล้ว แต่เกียรติยศยังคงยึดฉันไว้ราวกับว่าฉันถูกมัดอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่พยายามหนีไปไหนอีกแล้ว”
“มันคงไม่มีประโยชน์อะไรกับเจ้าหรอก” ไวท์เฮดพูดเสียงหวาน ขนของมันส่งเสียงดังกรอบแกรบ และน้ำลายไหลอยากกินสเต็กหนู “แต่ฉันยินดีที่จะทดสอบเจ้าเสียก่อน ตอบคำถามสุภาพๆ สักสองสามข้อ แล้วฉันจะดูว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์หรือเปล่า เจ้านายของเจ้ากินอาหารแบบไหนกัน เจ้าถึงได้อ้วนกลมและอวบอิ่มขนาดนี้ ในขณะที่ฉันผอมแห้ง?”
"โอ้ ช่วงนี้เราโชคดีเหลือเกิน บอกได้เลย นายท่านและนายหญิงได้กินของดีจากแผ่นดิน ส่วนพวกเราคนรับใช้ก็ได้แค่เศษเล็กเศษน้อย"
"แต่บ้านหลังนี้มันโทรมและทรุดโทรมมาก พวกเขาจะเอาเงินไปซื้ออาหารแบบนี้ได้อย่างไร?"
"นั่นเป็นความลับสุดยอด แต่เนื่องจากผมมีหน้าที่ต้องบอกท่าน ผมจึงขอเล่าให้ฟัง นายหญิงของผมเพิ่งได้รับเครื่องรางของนางฟ้ามาด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง..."
“นางขโมยมันไปจากบ้านเรา” แมวคำรามเสียงดัง “ถ้ามีโอกาส ฉันจะข่วนตานางให้แตกเลย พวกเราอดอยากแทบตายเพราะขาดด้วงตัวนั้น นางขโมยมันไปจากเราทั้งๆ ที่เพิ่งได้รับเชิญมาเป็นแขก! ท่านหนูคิดว่าเรื่องนี้เป็นเกียรติอย่างไร? บรรพบุรุษของเจ้านายท่านเป็นสาวกของปราชญ์หรือไง?”
“โอ้ โอ้ โอ้! อ๋อ นั่นอธิบายทุกอย่างแล้ว!” หนูร้องโหยหวน “ฉันสงสัยมานานแล้วว่าพวกเขาได้ด้วงทองมาได้อย่างไร แต่แน่นอนว่าฉันไม่กล้าถามอะไรเลย”
"ไม่ ไม่แน่นอน! แต่ฟังนะ เจ้าหนูเพื่อนเอ๋ย ถ้าแกเอาเครื่องประดับทองคำนั่นกลับมาให้ฉัน ฉันจะปล่อยแกเป็นอิสระจากพันธะทั้งหมดทันที แกรู้ไหมว่าเธอซ่อนมันไว้ที่ไหน?"
"ใช่ ในรอยแตกที่กำแพงพัง ฉันจะนำมันมาให้คุณในพริบตา แต่เราจะอยู่รอดได้อย่างไรเมื่อเสน่ห์ของเราหายไป? ฉันเกรงว่าจะมีช่วงเวลาที่อาหารขาดแคลน อาหารของพวกเราทุกคนจะตกอยู่ในสภาพเหมือนขอทาน"
“จงจดจำความดีที่คุณทำไว้” แมวพูดเสียงหวาน “รู้ไหม การเป็นขอทานที่ซื่อสัตย์นั้นช่างวิเศษยิ่งนัก ไปซะ! ฉันไว้ใจคุณอย่างเต็มที่ เพราะครอบครัวของคุณเคยอาศัยอยู่ในบ้านของขงจื๊อ ฉันจะรอคุณกลับมาที่นี่ อ้อ!” ไวท์เฮดหัวเราะกับตัวเอง “ดูเหมือนโชคจะมาเยือนเราอีกแล้ว!”
ห้านาทีต่อมา หนูตัวนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ ในปาก มันส่งด้วงให้แมว แล้วก็โบกมือลาไปตลอดกาล เกียรติของมันปลอดภัยแล้ว แต่แมวกลัวไวท์เฮด มันเห็นประกายแห่งความปรารถนาในดวงตาสีเขียวของเธอ และแมวอาจจะผิดสัญญาหากมันไม่กระตือรือร้นที่จะกลับบ้านไปที่ซึ่งเจ้านายของมันสามารถสั่งให้กาต้มน้ำวิเศษปรุงอาหารได้อีกครั้ง
นักผจญภัยทั้งสองมาถึงแม่น้ำในขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นเหนือเนินเขาทางทิศตะวันออก
“ระวังนะ” แบล็กฟุตเตือน ขณะที่แมวกระโดดขึ้นไปบนหลังเขาเพื่อข้ามลำธาร “ระวังอย่าลืมสมบัติ พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ จำไว้ว่าถึงแม้เจ้าจะเป็นตัวเมีย ก็จำเป็นต้องปิดปากไว้จนกว่าเราจะถึงอีกฝั่ง”
"ขอบคุณ แต่ผมว่าผมไม่ต้องการคำแนะนำของคุณหรอก" ไวท์เฮดตอบพลางหยิบด้วงขึ้นมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังสุนัข
แต่แล้ว! ขณะที่พวกเขากำลังใกล้ถึงฝั่งอีกด้านหนึ่ง แมวที่ตื่นเต้นก็ลืมความระมัดระวังไปชั่วขณะ ปลาตัวหนึ่งกระโดดขึ้นมาจากน้ำตรงหน้ามันพอดี มันเป็นสิ่งล่อใจที่มากเกินไป งับ! มันงับปากอย่างแรงเพื่อพยายามจับสมบัติเกล็ดปลาตัวนั้น แต่สุดท้ายด้วงสีทองก็จมลงสู่ก้นแม่น้ำ
"เห็นไหม!" สุนัขพูดอย่างโมโห "ฉันบอกแกแล้วไง? ตอนนี้ความลำบากทั้งหมดของเราก็สูญเปล่า—ทั้งหมดเป็นเพราะความโง่ของแกนั่นแหละ"
ช่วงหนึ่งพวกเขาทะเลาะกันอย่างรุนแรง และต่างฝ่ายต่างด่าทอกันด้วยถ้อยคำหยาบคาย เช่น เต่าและกระต่าย ขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากแม่น้ำไปด้วยความผิดหวังและท้อแท้ กบใจดีตัวหนึ่งที่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็เสนอตัวที่จะไปเอาสมบัติจากก้นลำธารมาให้ พวกเขาจึงรีบไปทันที และหลังจากขอบคุณสัตว์ใจดีตัวนี้อย่างมากมายแล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับบ้านอีกครั้ง
เมื่อพวกเขามาถึงกระท่อม ประตูก็ปิดอยู่ และถึงแม้แบล็กฟุตจะเห่าอย่างไรก็ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมเจ้านายให้เปิดประตูได้ มีเสียงร้องไห้โหยหวนดังมาจากข้างใน
"นายหญิงเสียใจมาก" แมวกระซิบ "ฉันจะไปหาเธอและทำให้เธอมีความสุข"
พูดจบเธอก็กระโดดลอดรูเล็กๆ บนหน้าต่างกระดาษอย่างคล่องแคล่ว แต่น่าเสียดายที่รูนั้นเล็กเกินไปและอยู่สูงจากพื้นเกินไปจนสุนัขผู้ซื่อสัตย์ไม่สามารถเข้าไปได้
ภาพที่ไวท์เฮดเห็นนั้นช่างน่าเศร้า ลูกชายนอนอยู่บนเตียงหมดสติ ใกล้ตายเพราะขาดอาหาร ขณะที่แม่ของเขาอยู่ในสภาพสิ้นหวัง โยกตัวไปมา บิดมือเหี่ยวย่น และร้องไห้เสียงดังขอให้ใครสักคนมาช่วยพวกเขา
"ข้ามาแล้ว นายหญิง" ไวท์เฮดร้อง "และนี่คือสมบัติที่ท่านร่ำไห้หา ข้าได้ช่วยมันไว้และนำมันกลับมาให้ท่านแล้ว"
หญิงม่ายดีใจสุดขีดเมื่อเห็นด้วง จึงคว้าแมวไว้ในอ้อมแขนที่ผอมแห้งของเธอและกอดสัตว์เลี้ยงไว้แนบอกอย่างแน่นหนา
"กินอาหารเช้าเถอะลูก! ตื่นจากอาการเป็นลมได้แล้ว! โชคดีกลับมาอีกแล้ว เรารอดพ้นจากความอดอยากแล้ว!"
ไม่นานนัก อาหารร้อนๆ ก็พร้อมเสิร์ฟ และคุณคงนึกภาพออกว่าหญิงชราและลูกชายของเธอต่างพากันสรรเสริญไวท์เฮดพลางตักอาหารใส่จานให้สัตว์อย่างเอร็ดอร่อย แต่พวกเขากลับไม่เอ่ยถึงสุนัขผู้ซื่อสัตย์ที่ยืนอยู่ข้างนอกดมกลิ่นหอมๆ และรอคอยด้วยความสงสัยปนเศร้า เพราะตลอดเวลานั้นแมวเจ้าเล่ห์ก็ไม่ได้พูดถึงบทบาทของแบล็กฟุตในการช่วยชีวิตด้วงทองคำเลย
ในที่สุด เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ไวท์เฮดก็ปลีกตัวจากคนอื่นๆ แล้วกระโดดออกไปทางรูที่หน้าต่าง
“โอ้ ที่รักของฉัน แบล็กฟุต” เธอเริ่มพูดพลางหัวเราะ “คุณน่าจะได้เข้าไปข้างในเพื่อดูว่าพวกเขาจัดงานเลี้ยงให้ฉันอย่างไร! นายหญิงดีใจมากที่ฉันนำสมบัติของเธอกลับมา เธอจึงจัดหาอาหารให้ฉันอย่างเหลือเฟือ และกล่าวชมฉันไม่หยุดเลย น่าเสียดายนะเพื่อนเก่า ที่คุณหิว คุณน่าจะรีบออกไปหาเศษกระดูกกินข้างนอกเสียเถอะ”
ด้วยความโกรธแค้นจากการทรยศอันน่าละอายของเพื่อนรัก สุนัขจึงกระโจนเข้าใส่แมวและเขย่าตัวมันจนตายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
“ผู้ที่ลืมมิตรสหายและสูญเสียเกียรติยศ ย่อมต้องตายเช่นนั้น” เขาคร่ำครวญด้วยความเศร้าขณะยืนอยู่เหนือร่างของสหายของเขา
เขารีบวิ่งออกไปที่ถนน ประกาศการทรยศของไวท์เฮดให้สมาชิกในเผ่าของเขารู้ พร้อมทั้งแนะนำว่าสุนัขที่มีศักดิ์ศรีทุกตัวควรทำสงครามกับเผ่าพันธุ์แมวตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป
และนั่นคือเหตุผลที่ลูกหลานของแบล็กฟุตโบราณ ไม่ว่าจะอยู่ในประเทศจีนหรือในประเทศมหาอำนาจทางตะวันตก ต่างก็ทำสงครามกับลูกหลานของไวท์เฮดมาอย่างต่อเนื่อง เพราะสุนัขนับพันชั่วอายุคนได้ต่อสู้และเกลียดชังพวกเขาด้วยความเกลียดชังอันยิ่งใหญ่และยั่งยืน
