(29 พฤศจิกายน 1859 - 29 กันยายน 1932)
เขาเป็นหนึ่งในฆาตกรที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์อาชญากรรม ว่ากันว่าพ่อของเขาเป็นคนติดเหล้า และด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาจะถอดเสื้อผ้าลูกๆ แล้วทุบตีพวกเขาเพื่อสงบสติอารมณ์ รูปร่างหน้าตาของโพเมอรอยนั้นน่าหวาดกลัว เขามีร่างกายกำยำเกินกว่าวัย ใบหน้าของเขาดูไม่น่ามอง ตาข้างขวาของเขาไม่มีม่านตาหรือรูม่านตา ทำให้เขามีรูปลักษณ์ที่น่ากลัว การโจมตีของโพเมอรอยมุ่งเป้าไปที่เด็กที่อายุน้อยกว่าเขา เขาก่ออาชญากรรมโหดร้ายและตัดอวัยวะ โดยใช้เข็มแทงเข้าไปในร่างกายของเหยื่อ เบาะแสในการตามหาเขาพบได้อย่างรวดเร็ว เพราะดวงตาสีขาวล้วนของเขาทำให้จดจำได้ง่าย หลังจากที่เหยื่อรายหนึ่งระบุตัวเขาได้ เขาก็ถูกจับกุม เมื่อถูกถามให้ชี้แจง เขากล่าวเพียงว่า “ผมห้ามตัวเองไม่ได้” คำพิพากษาระบุว่าเขาควรถูกส่งไปสถานดัดสันดานจนกว่าจะอายุ 18 ปี
แต่เมื่ออายุ 14 ปี โพเมอรอยได้รับการปล่อยตัวโดยมีเงื่อนไข จากนั้นการฆาตกรรมโหดเหี้ยมของเขาก็เริ่มต้นขึ้น เขาถูกจับกุมอีกครั้ง และแม่ของเขาต้องขายร้านขายเสื้อผ้าของเธอเพราะทุกคนที่รู้เรื่องราวต่างหลีกเลี่ยงเธอ เมื่อเริ่มการปรับปรุงร้าน พวกเขาพบศพของเด็กหญิงคนหนึ่งถูกฝังอยู่ในกองเถ้าถ่านในห้องใต้ดินของร้าน โพเมอรอยถูกตัดสินว่ามีความผิดเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 1874 และถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ แต่ไม่มีผู้ว่าการรัฐคนใดกล้าลงนามในคำพิพากษาประหารชีวิตเด็กชายอายุ 14 ปี ไม่มีกรณีตัวอย่างในประวัติศาสตร์อาชญากรรม เขาจึงถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิตในสภาพโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์ คนเดียวที่มาเยี่ยมเขาคือแม่ของเขา ในปี 1917 หลังจากถูกกักขังเดี่ยวเป็นเวลา 43 ปี เขาได้รับอนุญาตให้รวมเข้ากับนักโทษคนอื่นๆ เขาใช้ชีวิตสองปีสุดท้ายของเขาต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคภัยไข้เจ็บและความเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 กันยายน 1932 โดยไม่แสดงความสำนึกผิดต่ออาชญากรรมที่เขาก่อขึ้น
